Helga de kampbewaakster.

Verhalen met overledenen. Helga.

De deur die steeds vanzelf open ging.

 

Alvorens hier een fatsoenlijke uitleg over gegeven wordt, zal ik u eerst even met wat andere informatie vervelen.

Mijn leven is niet bepaald doorsnee te noemen. Regelmatig gaan er bij mij lampen vanzelf aan en uit, verplaatsen voorwerpen zich, of besluit de tv dat het genoeg is geweest en springt dan op de 'stand-by'. Horloges geven andere tijden aan of stoppen met het aangeven van de tijd, en de accu van mijn auto loopt ook sneller leeg dan de bedoeling is. Horloges draag ik daarom niet meer. De klok in de woonkamer hangt er voor het gezellige 'tik-tak' geluid, maar heeft verder eigenlijk geen functie.

Het zij zo. Ik ben er ondertussen aan gewent.

Hoe dat zo komt? Ach ik ben een gezegend mens omdat er veel overleden mensen bij me zijn. Veel van hen waren ooit familieleden uit een of meerder vorige levens. Daarnaast komen er ook oude vrienden, of onbekenden en zelfs vijanden op bezoek.

Het geeft soms vreemde situaties. Situaties zoals hierboven beschreven.

 

De voordeur stond regelmatig open, terwijl ik 100% zeker wist deze goed te hebben dichtgetrokken.

En ach, in de zomer kon me dat niet zoveel schelen, maar naarmate we richting herfst gingen, bleef het ritueel zich herhalen. De enige remedie was de deur op slot te draaien. Deed ik dat niet, dan kon je er een weddenschap op afsluiten dat ie weer een keer open zou staan.

Ik vroeg aan Irma wie dat nu steeds flikte. En waarom?

Het duurde even voordat ze zag wie ervoor verantwoordelijk was.

Voor mij was het een verrassend antwoord.

“Ik zie een vrouw in een Duits uniform uit de tweede wereldoorlog met een kindje.” zei Irma, en hun gesprek begon.

“Ieder keer als jij thuis kwam, vluchtte ze naar buiten met haar dochtertje.”

Het verwarde me. Waarom gaat iemand mij opzoeken, en vlucht vervolgens weg?

“Jij was in een vorig leven Amerikaans soldaat, en hebt tegen de Duitsers gevochten.

Maar ze ziet jou ook als iemand bij die haar naar het Licht kan brengen.

In de oorlog behoorde zij tot de Duitse vrouwen die gevangenen bewaakte. Dat deed ze met heel harde hand. Sommige vrouwen zijn er later ook voor veroordeeld. Zij wist dat ze fout was.

Haar dochtertje was alles voor haar. Haar onzekerheid zorgde voor haar vluchtgedrag als ze bij je binnen was.”

Ah, kijk, daar kan ik wat mee. Toch blijft het knap dat ze dan mijn voordeur steeds wist open te gooien.

Irma en Helga spraken nog wat met elkaar, en daarna zorgde Irma ervoor dat ze samen met haar dochtertje naar het Licht konden gaan.

Vanaf die dag is de voordeur gewoon dichtgebleven.

 

-Geschreven door Marco-